Poets From Greece

"Ἦρι μὲν αἵ τε Κυδώνιαι μηλίδες ἀρδόμεναι ῥοᾶν ἐκ ποταμῶν, ἵνα Παρθένων κῆπος ἀκήρατος, αἵ τ᾿ οἰνανθίδες αὐξόμεναι σκιεροῖσιν ὑφ᾿ ἕρνεσιν οἰναρέοις θαλέθοισιν· ἐμοὶ δ᾿ ἔρος οὐδεμίαν κατάκοιτος ὥραν· ἀλλ᾿ ἅθ᾿ ὑπὸ στεροπᾶς φλέγων Θρηίκιος Βορέας ἀίσσων παρὰ Κύπριδος ἀζαλέαις μανίαισιν ἐρεμνὸς ἀθαμβὴς ἐγκρατέως πεδόθεν φυλάσσει ἡμετέρας φρένας."

"J. A. Symonds, Studies of the Greek Poets: First Series, 2nd ed. (1877), p. 155"

"Walter Headlam, A Book of Greek Verse (Cambridge, 1908), p. 27"

"Ἔρος αὖτέ με κυανέοισιν ὑπὸ βλεφάροις τακέρ᾿ ὄμμασι δερκόμενος κηλήμασι παντοδαποῖς ἐς ἀπειρα δίκτυα Κύπριδος βάλει. ἦ μὰν τρομέω νιν ἐπερχόμενον, ὥστε φερέζυγος ἵππος ἀεθλοφόρος ποτὶ γήρᾳ ἀέκων σὺν ὄχεσφι θοοῖς ἐς ἅμιλλαν ἔβα."

"Were he to die we should not take it to heart, if we were wise, for more than a single day."

"J. M. Edmonds, Lyra Graeca, Vol. 2 (LCL, 1924), pp. 78–119"

"Εὐρύαλε Γλαυκέων Χαρίτων θάλος, Ὡρᾶν καλλικόμων μελέδημα, σὲ μὲν Κύπρις ἅ τ' ἀγανοβλέφαρος Πει- θὼ ῥοδέοισιν ἐν θρέψαν."

"David A. Campbell, Greek Lyric, Vol. 3 (LCL, 1991), pp. 209–305"

"Constantine A. Trypanis, The Penguin Book of Greek Verse (1971), nos. 68–9"

"Andrew M. Miller, Greek Lyric: An Anthology in Translation (1996), pp. 95–98"

"Εὕδουσι δ’ ὀρέων κορυφαί τε καὶ φάραγγες πρώονές τε καὶ χαράδραι φῦλά τ’ ἑρπέτ’ ὅσα τρέφει μέλαινα γαῖα θῆρές τ’ ὀρεσκώιοι καὶ γένος μελισσᾶν καὶ κνώδαλ’ ἐν βένθεσσι πορφυρέας ἁλός· εὕδουσι δ’ οἰωνῶν φῦλα τανυπτερύγων."

"Οὔ μ᾿ ἔτι, παρσενικαὶ μελιγάρυες ἱαρόφωνοι, γυῖα φέρην δύναται· βάλε δὴ βάλε κηρύλος εἴην, ὅς τ᾿ ἐπὶ κύματος ἄνθος ἅμ᾿ ἀλκυόνεσσι ποτήται νηλεὲς ἦτορ ἔχων, ἁλιπόρφυρος ἱαρὸς ὄρνις."

"Various hands, The Oxford Book of Greek Verse in Translation (1938), nos. 590–2"

"Cease from grinding, ye women who toil at the mill; sleep late, even if the crowing cocks announce the dawn. For Demeter has ordered the Nymphs to perform the work of your hands, and they, leaping down on the top of the wheel, turn its axle which, with its revolving spokes, turns the heavy concave Nisyrian mill-stones. We taste again the joys of the primitive life, learning to feast on the products of Demeter without labour."

"Ἵσχετε χεῖρα μυλαῖον, ἀλετρίδες: εὕδετε μακρά, κἢν ὄρθρον προλέγῃ γῆρυς ἀλεκτρυόνων: Δηὼ γὰρ Νύμφαισι χερῶν ἐπετείλατο μόχθους: αἱ δὲ κατ᾽ ἀκροτάτην ἁλλόμεναι τροχιήν, ἄξονα δινεύουσιν ὁ δ᾽ ἀκτίνεσσιν ἑλικταῖς στρωφᾷ Νισυρίων κοῖλα βάρη μυλάκων. γευόμεθ᾽ ἀρχαίου βιότου πάλιν, εἰ δίχα μόχθου δαίνυσθαι Δηοῦς ἔργα διδασκόμεθα."

"W. R. Paton, The Greek Anthology, Vol. 2, LCL 68 (1917)"

"Τάσδε θεογλώσσους Ἑλικὼν ἔθρεψε γυναῖκας ὕμνοις, καὶ Μακεδὼν Πιερίας σκόπελος, Πρήξιλλαν, Μοιρώ, Ἀνύτης στόμα, θῆλυν Ὅμηρον, Λεσβιάδων Σαπφὼ κόσμον ἐυπλοκάμων, Ἤρινναν, Τελέσιλλαν ἀγακλέα, καὶ σέ, Κόριννα, θοῦριν Ἀθηναίης ἀσπίδα μελψαμέναν, Νοσσίδα θηλύγλωσσον, ἰδὲ γλυκυαχέα Μύρτιν, πάσας ἀενάων ἐργάτιδας σελίδων. ἐννέα μὲν Μούσας μέγας Οὐρανός, ἐννέα δ᾽ αὐτὰς γαῖα τέκεν, θνατοῖς ἄφθιτον εὐφροσύναν."

"These are the divine-voiced women that Helicon fed with song, Helicon and Macedonian Pieria’s rock: ; ; Anyte, the female Homer; Sappho, glory of the Lesbian women with lovely tresses; ; renowned ; and thou, , who didst sing the martial shield of Athena; , the tender-voiced, and dulcet-toned Myrtis—all craftswomen of eternal pages. Great Heaven gave birth to nine , and Earth to these nine, the deathless delight of men."

"W. R. Paton, The Greek Anthology, Vol. 3, LCL 69 (1917)"

"Πᾶσα θάλασσα θάλασσα: τί Κυκλάδας στενὸν Ἕλλης κῦμα καὶ Ὀξείας ἠλεὰ μεμφόμεθα; ἄλλως τοὔνομ᾽ ἔχουσιν ἐπεὶ τί με, τὸν προφυγ́οντα κεῖνα, Σκαρφαιεὺς ἀμφεκάλυψε λιμήν; νόστιμον εὐπλοΐην ἀρῷτό τις: ὡς τά γε πόντου πόντος, ὁ τυμβευθεὶς οἶδεν Ἀρισταγόρης."

"Every sea is sea. Why do we foolishly blame the Cyclades or the Hellespont, and the Sharp Isles? They merit not their evil fame; for why, when I had escaped them, did the harbour of Scarphaea drown me? Let who will pray for fair weather to bring him home; Aristagoras, who is buried here, knows that the sea is the sea."

"Amphipolis, tomb of Edonian Phyllis, washed by the Strymon and great Hellespont, all that is left of thee is the ruin of the temple of Brauronian Artemis and the disputed water of thy river. We see her for whom the Athenians strove so long now lying like a torn rag of precious purple on either bank."

"Στρυμόνι καὶ μεγάλῳ πεποτισμένον Ἑλλησπόντῳ ἠρίον Ἠδωνῆς Φυλλίδος, Ἀμφίπολι, λοιπά τοι Αἰθοπίης Βραυρωνίδος ἴχνια νηοῦ μίμνει, καὶ ποταμοῦ τἀμφιμάχητον ὕδωρ, τὴν δὲ ποτ᾽ Αἰγείδαις μεγάλην ἔριν ὡς ἁλιανθὲς τρῦχος ἐπ᾽ ἀμφοτέραις δερκόμεθ᾽ ἠιόσιν."

"You have heard of Cyllene the Arcadian mountain. That is the monument that covers Apollodorus. As he journeyed from Pisa by night the thunderbolt from Zeus killed him; and far from Aeanae and Beroea the racer sleeps, conquered by Zeus."

"Κυλλήνην ὄρος Ἀρκάδων ἀκούεις: αὕτη σῆμ᾽ ἐπίκειτ᾽ Ἀπολλοδώρῳ. Πίσηθέν μιν ἰόντα νυκτὸς ὥρῃ ἔκτεινεν Διόθεν πεσὼν κεραυνός. τηλοῦ δ᾽ Αἰανέης τε καὶ Βεροίης νικηθεὶς Διὸς ὁ δρομεὺς καθεύδει."

"The earth bore thee, the sea destroyed thee, and Pluto’s seat received thee, and thence thou didst ascend to heaven. Thou didst not perish in the deep, Pamphilus, as one shipwrecked, but in order to add an ornament to the domains of all the immortals."

"Poor swallow, as thou glidest by, Thou dost renew thy plaintive cry;— Is this thine only song? Dost thou remember the sad day When Tereus stole thy heart away, And did thee grievous wrong?"

"Τίπτε παναμέριος, Πανδιονὶ κάμμορε κούρα, μυρομένα κελαδεῖς τραυλὰ διὰ στομάτων; ἤ τοι παρθενίας πόθος ἵκετο, τάν τοι ἀπηύρα Θρηίκιος Τηρεὺς αἰνὰ βιησάμενος;"

"Why, unhappy daughter of Pandion, dost thou mourn all day long, uttering thy twittering note? Is it that regret is come upon thee for thy maidenhead, which Thracian Tereus took from thee by dreadful force?"

"Why all day long, Pandion's ill-starred child, Dost twitter mournfully? Is this thy plaint Grief which thou feelest that thou wert defiled By Thracian Tereus, using dire constraint?"

"All day I heard your high heart-broken laughter, Swallow, and, hearing, cried, ‘Is there no place Or time when you forget, Pandîon’s daughter, Your maidenhood, and Têreus, King of Thrace?’"

"No longer perched on the green leaves dost thou shed abroad thy sweet call, for as thou wast singing, noisy cicada, a foolish boy with outstretched hand slew thee."

"Oὐκέτι δὴ χλωροῖσιν ἐφεζόμενος πετάλοισιν ἁδεῖαν μέλπων ἐκπροχέεις ἰαχὰν ἀλλά σε γηρύοντα κατήναρεν, ἠχέτα τέττιξ, παιδὸς ἀπ᾽ ἠλιθίου χεὶρ ἀναπεπταμένα."

"Earth brought thee forth and ocean was thy tomb, Ere yet thou shared’st the mansions of the blest: For a brief space was Pluto’s house thy home. Not conquered by the waves thou sank to rest, O Pamphilus, but would’st thy glory shed O’er all the dwellings of the undying dead."

"No more on fresh green twigs thou'lt sit a-swinging,— No more with sweet and penetrative strain, Noisy Cicada, shall we hear thee singing, For a child’s hand hath caught thee and hath slain."

"The daughter of limb-relaxing Bacchus and limb-relaxing Aphrodite is limb-relaxing Gout."

"With wine and words of love and every vow He lulled me into bed and closed my eyes, A sleepy, stupid innocent . . . So now I dedicate the spoils of my surprise: The silk that bound my breasts, my virgin zone, The cherished purity I could not keep. Goddess, remember we were all alone, And he was strong—and I was half asleep."

"Εἶδον ἐγὼ ποθέοντας: ὑπ᾽ ἀτλήτοιο δὲ λύσσης δηρὸν ἐν ἀλλήλοις χείλεα πηξάμενοι, οὐ κόρον εἶχον ἔρωτος ἀφειδέος: ἱέμενοι δέ, εἰ θέμις, ἀλλήλων δύμεναι ἐς κραδίην, ἀμφασίης ὅσον ὅσσον ὑπεπρήυνον ἀνάγκην, ἀλλήλων μαλακοῖς φάρεσιν ἑσσάμενοι. καὶ ῥ᾽ ὁ μὲν ἦν Ἀχιλῆι πανείκελος, οἷος ἐκεῖνος τῶν Λυκομηδείων ἔνδον ἔην θαλάμων κούρη δ᾽ ἀργυφέης ἐπιγουνίδος ἄχρι χιτῶνα ζωσαμένη, Φοίβης εἶδος ἀπεπλάσατο. καὶ πάλιν ἠρήρειστο τὰ χείλεα: γυιοβόρον γὰρ εἶχον ἀλωφήτου λιμὸν ἐρωμανίης. ῥεῖά τις ἡμερίδος στελέχη δύο σύμπλοκα λύσει, στρεπτά, πολυχρονίῳ πλέγματι συμφυέα, ἢ κείνους ῾φιλέοντας, ὑπ᾽ ἀντιπόροισὶ τ᾽ ἀγοστοῖς ὑγρὰ περιπλέγδην ἅψεα δησαμένους. τρὶς μάκαρ, ὃς τοίοισι, φίλη, δεσμοῖσιν ἑλίχθη, τρὶς μάκαρ: ἀλλ᾽ ἡμεῖς ἄνδιχα καιόμεθα."

"Ὄμματ᾽ ἔχεις Ἥρης, Μελίτη, τὰς χεῖρας Ἀθήνης, τοὺς μαζοὺς Παφίης, τὰ σφυρὰ τῆς Θέτιδος. εὐδαίμων ὁ βλέπων σε: τρισόλβιος ὅστις ἀκούει: ἡμίθεος δ᾽ ὁ φιλῶν ἀθάνατος δ᾽ ὁ γαμῶν."

"Wine and treacherous toasts and the sweet love of Nicagoras sent Aglaonice to sleep; and here hath she dedicated to Cypris these spoils of her maiden love still all dripping with scent, her sandals and the soft band that held her bosom, witnesses to her sleep and his violence then."

"With wine and words of love and fervid vow He lulled me into bed. I closed my eyes, A sleepy, stupid innocent . . . And now I dedicate the spoils of my surprise: The silk that bound my breasts, my virgin zone, The cherished purity I could not keep . . . Goddess, remember we were all alone, And he was strong—and I was half asleep."

"Ὄμματα μὲν χρύσεια, καὶ ὑαλόεσσα παρειή, καὶ στόμα πορφυρέης τερπνότερον κάλυκος, δειρὴ λυγδινέη, καὶ στήθεα μαρμαίροντα, καὶ πόδες ἀργυρέης λευκότεροι Θέτιδος. εἰ δέ τι καὶ πλοκαμῖσι διαστίλβουσιν ἄκανθαι, τῆς λευκῆς καλάμης οὐδὲν ἐπιστρέφομαι."

"Λουσάμενοι, Προδίκη, πυκασώμεθα, καὶ τὸν ἄκρατον ἕλκωμεν, κύλικας μείζονας αἰρόμενοι. βαιὸς ὁ χαιρόντων ἐστὶν βίος· εἶτα τὰ λοιπὰ γῆρας κωλύσει, καὶ τὸ τέλος θάνατος."

"Χεῖλος Ἀνικήτεια τὸ χρύσεον εἰς ἐμὲ τέγγει· ἀλλὰ παρασχοίμην καὶ πόμα νυμφίδιον."

"Ἡδύ, φίλοι, μείδημα τὸ Λαΐδος: ἡδὺ κατ᾽ αὖ τῶν ἠπιοδινήτων δάκρυ χέει βλεφάρων. χθιζά μοι ἀπροφάσιστον ἐπέστενεν, ἐγκλιδὸν ὤμῳ ἡμετέρῳ κεφαλὴν δηρὸν ἐρεισαμένη: μυρομένην δ᾽ ἐφίλησα: τὰ δ᾽ ὡς δροσερῆς ἀπὸ πηγῆς δάκρυα μιγνυμένων πῖπτε κατὰ στομάτων. εἶπε δ᾽ ἀνειρομένῳ, “Τίνος εἵνεκα δάκρυα λείβεις;” “Δείδια μή με λίπῃς: ἐστὲ γὰρ ὁρκαπάται.”"

"Γυρὸν κυανέης μόλιβον σημάντορα γραμμῆς, καὶ σκληρῶν ἀκόνην τρηχαλέην καλάμων, καὶ πλατὺν ὀξυντῆρα μεσοσχιδέων δονακήων, καὶ κανόνα γραμμῆς ἰθυπόρου ταμίην, καὶ χρόνιον γλυπτοῖσι μέλαν πεφυλαγμένον ἄντροις, καὶ γλυφίδας καλάμων ἄκρα μελαινομένων Ἑρμείῃ Φιλόδημος, ἐπεὶ χρόνῳ ἐκκρεμὲς ἤδη ἦλθε κατ᾽ ὀφθαλμῶν ῥυσὸν ἐπισκύνιον. * * * Τὸν τροχόεντα μόλιβδον, ὃς ἀτραπὸν οἶδε χαράσσειν ὀρθὰ παραξύων ἰθυτενῆ κανόνα, καὶ χάλυβα σκληρὸν καλαμηφάγον, ἀλλὰ καὶ αὐτὸν ἡγεμόνα γραμμῆς ἀπλανέος κανόνα, καὶ λίθον ὀκριόεντα, δόναξ ὅθι δισσὸν ὀδόντα θήγεται ἀμβλυνθεὶς ἐκ δολιχογραφίης, καὶ βυθίην Τρίτωνος ἁλιπλάγκτοιο χαμεύνην, σπόγγον, ἀκεστορίην πλαζομένης γραφίδος, καὶ κίστην πολύωπα μελανδόκον, εἰν ἑνὶ πάντα εὐγραφέος τέχνης ὄργανα ῥυομένην, Ἑρμῇ Καλλιμένης, τρομερὴν ὑπὸ γήραος ὄκνῳ χεῖρα καθαρμόζων ἐκ δολιχῶν καμάτων."

"Ἀνέρα λυσσητῆρι κυνὸς βεβολημένον ἰῷ ὕδασι θηρείην εἰκόνα φασὶ βλέπειν. λυσσώων τάχα πικρὸν Ἔρως ἐνέπηξεν ὀδόντα εἰς ἐμέ, καὶ μανίαις θυμὸν ἐληίσατο: σὴν γὰρ ἐμοὶ καὶ πόντος ἐπήρατον εἰκόνα φαίνει, καὶ ποταμῶν δῖναι, καὶ δέπας οἰνοχόον."

"Γραμματικοῦ θυγάτηρ ἔτεκεν φιλότητι μιγεῖσα παιδίον ἀρσενικόν, θηλυκόν, οὐδέτερον."

"Τὰν ἐκφυγοῦσαν ματρὸς ἐκ κόλπων, ἔτι ἀφρῷ τε μορμύρουσαν, εὐλεχῆ Κύπριν ἰδὼν Ἀπελλῆς, κάλλος ἱμερώτατον, οὐ γραπτόν, ἀλλ᾽ ἔμψυχον ἐξεμάξατο. εὖ μὲν γὰρ ἄκραις χερσὶν ἐκθλίβει κόμαν, εὖ δ᾽ ὀμμάτων γαληνὸς ἐκλάμπει πόθος, καὶ μαζός, ἀκμῆς ἄγγελος, κυδωνιᾷ: αὐτὰ δ᾽ Ἀθάνα καὶ Διὸς συνευνέτις φάσουσιν ‘ὦ Ζεῦ, λειπόμεσθα τῇ κρίσει.’"

"Σκηνὴ πᾶς ὁ βίος, καὶ παίγνιον· ἤ μάθε παίζειν, τὴν σπουδὴν μεταθείς, ἢ φέρε τὰς ὀδύνας."