"Wy, którzy pospolitą rzeczą władacie, A ludzką sprawiedliwość w ręku trzymacie, Wy mówię, którym ludzi paść poruczono I zwierzchności nad stadem bożem zwierzono, Miejcie to przed oczyma zawżdy swojemi, Żeście miejsce zasiedli boże na ziemi, Z którego macie nie tak swe własne rzeczy, Jako wszytek ludzki mieć rodzaj na pieczy. A wam więc nad mniejszymi zwierzchność jest dana: Ale i sami macie nad sobą pana, Któremu kiedyżkolwiek z spraw swych uczynić Poczet macie, trudnoż tam krzywemu wynidź. Nie bierze ten pan darów, ani się pyta; Jeśli kto chłop, czyli się grofem poczyta? W siermiędzeli go widzi, w złotychli głowach: Jeśli namniej przewinił, bydź mu w okowach. Więc ja podobno z mniejszem niebezpieczeństwem Grzeszę, bo sam się tracę swem wszeteczeństwem; Przełożonych występy miasta zgubiły I szerokie do gruntu carstwa zniszczyły."
Quote Details
Added by wikiquote-import-bot
Unverified quote
0 likes
Poets from PolandCatholics from PolandTranslators from PolandNeo-Latin writersJagiellonian University alumni
Original Language: English
Available Languages (1)
Sources
(tr. Bill Johnston, 2007)
https://en.wikiquote.org/wiki/Jan_Kochanowski
Revision History
No revisions have been submitted for this quote.
Categories
Jan Kochanowski
Jan Kochanowski (1530 – 22 August 1584) was a Polish Renaissance poet who wrote in Latin and Polish and established poetic patterns that would become integral to the Polish literary language. He has been called the greatest Polish poet before Adam Mickiewicz (the latter, a leading Romantic writer) and one of the most influential Slavic poets prior to the 19th century.
11 quotes on TrueQuotesView all quotes by Jan Kochanowski →
Related Quotes
"O mnie Moskwa i będą wiedzieć Tatarowie I, różnego mieszkańcy świata, Anglikowie."
"I write in the same fashion that I live: My rhymes are drunken, for I love to drink. I like a revel and I like a jest…"
"Wielkieś mi uczyniła pustki w domu moim, Moja droga Orszulko, tym zniknienim swoim! Pełno nas, a jakoby nikogo nie by…"
"Kupićby cię mądrości za drogie pieniądze, Która (jeśli prawdziwie mienią) wszystkie żądze, Wszystkie ludzkie frasunki…"
"Gdzieśkolwiek jest, jeśliś jest, lituj mej żałości. A niemożeszli w onej dawnej swej całości, Pociesz mię, jako możes…"
"Nieznajomy wróg jakiś miesza ludzkie rzeczy."
"A my rozumy swoje przedsię udać chcemy, Hardzi między prostaki, że nic nie umiemy."
"My, nieposłuszne, Panie, dzieci Twoje, W szczęśliwe czasy swoje Rzadko Cię wspominamy, Tylko rozkoszy zwykłych używamy."
"Czas doktór każdemu."
"Zyskiem człowiek zwać musi, w czem nie popadł szkody."