Gnaeus Naevius

"Fato Metelli Romae fiunt consules."

"Novem Iovis concordes filiae sorores."

"Postquam avem aspexit in templo Anchisa, sacra in mensa Penatium ordine ponuntur; immolabat auream victimam pulchram."

"Amborum uxores noctu Troiad exibant capitibus opertis, flentes ambae, abeuntes lacrimis cum multis."

"Blande et docte percontat, Aenea[s] quo pacto Troiam urbem liquisset."

"Dein pollens sagittis inclutus arquitenens sanctusque Delphis prognatus Pythius Apollo."

"Transit Melitam Romanus insulam integram; urit populatur vast at, rem hostium concinnat."

"Sin illos deserant fortissimos virorum magnum stuprum populo fieri per gentes."

"Seseque i perire mavolunt ibidem quam cum stupro redire ad suos popularis."

"Semper pluris feci ego potioremque habui libertatem [multo] quam pecuniam."

"Quasi pila in choro ludens datatim dat se et communem facit. Alii adnutat, alii adnictat, alium amat alium tenet. Alibi manus est occupata, alii pervellit pedem; anulum dat alii spectandum, a labris alium invoeat, cum alio cantat, at tamen alii suo dat digito litteras."

"Cedo qui vestram rem publicam tantam amisistis tam cito? Proveniebant oratores novi, stulti adulescentuli."

"Desubito famam tollunt si quam solam videre in via."

"Laetus sum laudari me abs te, pater, a laudato viro."

"Oderunt di homines iniuros."

"Odi summussos; proinde aperte dice quid sit quod times."

"Pati necesse est mult a mortales mala."

"Quae ego in theatro hic meis probavi plausibus Ea non audere quemquam regem rumpere, quanto libertatem hanc hic superat servitus."

"Vos qui regalis corporis custodias agitatis, ite actutum in frundiferos locos ingenio arbusta ubi nata sunt non obsitu."

"Si quidem vis loqui, non perdocere multa longe promicando oratio est."

"Immortales mortales si foret fas flere flerent divae Camenae Naevium poetam. Itaque postquam est Orchi traditus thesauro, obliti sunt Romae loquier lingua latina."

"Naevius in manibus non est et mentibus haeret paene recens? adeo sanctum est vetus emne poema."

"Epigramma Naevi plenum superbiae Campanae, quod testimonium esse iustum potuisset, nisi ab ipso dictum esset."

"Nævius seems to have been the last of the ancient line of poets. Ennius was the founder of a new dynasty. Nævius celebrated the First Punic War in Saturnian verse, the old national verse of Italy. Ennius sang the Second Punic War in numbers borrowed from the Iliad. The elder poet, in the epitaph which he wrote for himself, and which is a fine specimen of the early Roman diction and versification, plaintively boasted that the Latin language had died with him. Thus what to Horace appeared to be the first faint dawn of Roman literature, appeared to Nævius to be its hopeless setting. In truth, one literature was setting, and another dawning."

"Nævius was the first poet who really deserves the name of Roman."