Paul the Silentiary

"Ἡδύ, φίλοι, μείδημα τὸ Λαΐδος: ἡδὺ κατ᾽ αὖ τῶν ἠπιοδινήτων δάκρυ χέει βλεφάρων. χθιζά μοι ἀπροφάσιστον ἐπέστενεν, ἐγκλιδὸν ὤμῳ ἡμετέρῳ κεφαλὴν δηρὸν ἐρεισαμένη: μυρομένην δ᾽ ἐφίλησα: τὰ δ᾽ ὡς δροσερῆς ἀπὸ πηγῆς δάκρυα μιγνυμένων πῖπτε κατὰ στομάτων. εἶπε δ᾽ ἀνειρομένῳ, “Τίνος εἵνεκα δάκρυα λείβεις;” “Δείδια μή με λίπῃς: ἐστὲ γὰρ ὁρκαπάται.”"

"Ἀνέρα λυσσητῆρι κυνὸς βεβολημένον ἰῷ ὕδασι θηρείην εἰκόνα φασὶ βλέπειν. λυσσώων τάχα πικρὸν Ἔρως ἐνέπηξεν ὀδόντα εἰς ἐμέ, καὶ μανίαις θυμὸν ἐληίσατο: σὴν γὰρ ἐμοὶ καὶ πόντος ἐπήρατον εἰκόνα φαίνει, καὶ ποταμῶν δῖναι, καὶ δέπας οἰνοχόον."

"Γυρὸν κυανέης μόλιβον σημάντορα γραμμῆς, καὶ σκληρῶν ἀκόνην τρηχαλέην καλάμων, καὶ πλατὺν ὀξυντῆρα μεσοσχιδέων δονακήων, καὶ κανόνα γραμμῆς ἰθυπόρου ταμίην, καὶ χρόνιον γλυπτοῖσι μέλαν πεφυλαγμένον ἄντροις, καὶ γλυφίδας καλάμων ἄκρα μελαινομένων Ἑρμείῃ Φιλόδημος, ἐπεὶ χρόνῳ ἐκκρεμὲς ἤδη ἦλθε κατ᾽ ὀφθαλμῶν ῥυσὸν ἐπισκύνιον. * * * Τὸν τροχόεντα μόλιβδον, ὃς ἀτραπὸν οἶδε χαράσσειν ὀρθὰ παραξύων ἰθυτενῆ κανόνα, καὶ χάλυβα σκληρὸν καλαμηφάγον, ἀλλὰ καὶ αὐτὸν ἡγεμόνα γραμμῆς ἀπλανέος κανόνα, καὶ λίθον ὀκριόεντα, δόναξ ὅθι δισσὸν ὀδόντα θήγεται ἀμβλυνθεὶς ἐκ δολιχογραφίης, καὶ βυθίην Τρίτωνος ἁλιπλάγκτοιο χαμεύνην, σπόγγον, ἀκεστορίην πλαζομένης γραφίδος, καὶ κίστην πολύωπα μελανδόκον, εἰν ἑνὶ πάντα εὐγραφέος τέχνης ὄργανα ῥυομένην, Ἑρμῇ Καλλιμένης, τρομερὴν ὑπὸ γήραος ὄκνῳ χεῖρα καθαρμόζων ἐκ δολιχῶν καμάτων."

"α. Οὔνομά μοι. β. Τί δὲ τοῦτο; α. Πατρὶς δέ μοι. β. Ἐς τί δὲ τοῦτο; α. Κλεινοῦ δ᾽ εἰμὶ γένους. β. Εἰ γὰρ ἀφαυροτάτου; α. Ζήσας δ᾽ ἐνδόξως ἔλιπον βίον. β. Εἰ γὰρ ἀδόξως; α. Κεῖμαι δ᾽ ἐνθάδε νῦν. β. Τίς τίνι ταῦτα λέγεις;"

"Χεῖλος Ἀνικήτεια τὸ χρύσεον εἰς ἐμὲ τέγγει· ἀλλὰ παρασχοίμην καὶ πόμα νυμφίδιον."