Epigrammatists Of The Greek Anthology

"Μιλήσιοι ἀξύνετοι μὲν οὔκ εἰσιν, δρῶσιν δ᾿ οἷά περ ἀξύνετοι."

"Καππαδόκην ποτ᾽ ἔχιδνα κακὴ δάκεν· ἀλλὰ καὶ αὐτὴ κάτθανε, γευσαμένη αἵματος ἰοβόλου."

"Καὶ τόδε Δημοδόκου· Χῖοι κακοί· οὐχ ὁ μέν, ὃς δ᾽ οὔ· πάντες, πλὴν Προκλέους· καὶ Προκλέης δὲ Χίος."

"Τῇ Παφίῃ στεφάνους, τῇ Παλλάδι τὴν πλοκαμῖδα, Ἀρτέμιδι ζώνην ἄνθετο Καλλιρόη: εὕρετο γὰρ μνηστῆρα τὸν ἤθελε, καὶ λάχεν ἥβην σώφρονα, καὶ τεκέων ἄρσεν ἔτικτε γένος."

"Εἰ μὲν ἀπὸ Σπάρτης τις ἔφυς, ξένε μή με γελάσσηις· οὐ γὰρ ἐμοὶ μούνηι ταῦτα τέλεσσε Τύχη· εἰ δέ τις ἐξ Ἀσίης, μὴ πένθεε· Δαρδανικοῖς γὰρ σκήπτροις Αἰνεαδῶν πᾶσα νένευκε πόλις. εἰ δὲ θεῶν τεμένη καὶ τείχεα καὶ ναετῆρας ζηλήμων δηίων ἐξεκένωσεν Ἄρης, εἰμὶ πάλιν· βασίλεια σὺ δ', ὦ τέκος, ἄτρομε Ῥώμη, βάλλε καθ' Ἑλλήνων σῆς ζυγόδεσμα δίκης."

"Εἰργομένη φιλέειν με κατὰ στόμα δῖα Ῥοδάνθη ζώνην παρθενικὴν ἐξετάνυσσε μέσην, καὶ κείνην φιλέεσκεν ἐγὼ δέ τις ὡς ὀχετηγὸς ἀρχὴν εἰς ἑτέρην εἷλκον ἔρωτος ὕδωρ, αὐερύων τὸ φίλημα: περὶ ζωστῆρα δὲ κούρης μάστακι ποππύζων, τηλόθεν ἀντεφίλουν. ἦν δὲ πόνου καὶ τοῦτο παραίφασις: ἡ γλυκερὴ γὰρ ζώνη πορθμὸς ἔην χείλεος ἀμφοτέρου."

"Εἰμί μὲν οὐ φιλόοινος: ὅταν δ᾽ ἐθέλῃς με μεθύσσαι, πρῶτα σὺ γευομένη πρόσφερε, καὶ δέχομαι. εἰ γὰρ ἐπιψαύσεις τοῖς χείλεσιν, οὐκέτι νήφειν εὐμαρὲς, οὐδὲ φυγεῖν τὸν γλυκὺν οἰνοχόον πορθμεύει γὰρ ἔμοιγε κύλιξ παρὰ σοῦ τὸ φίλημα, καί μοι ἀπαγγέλλει τὴν χάριν ἣν ἔλαβεν."

"Ἀτθὶ κόρα μελίθρεπτε, λάλος λάλον ἁρπάξασα τέττιγα πτανοῖς δαῖτα φέρεις τέκεσιν, τὸν λάλον ἁ λαλόεσσα, τὸν εὔπτερον ἁ πτερόεσσα, τὸν ξένον ἁ ξείνα, τὸν θερινὸν θερινά; κοὐχὶ τάχος ῥίψεις; οὐ γὰρ θέμις, οὐδὲ δίκαιον, ὄλλυσθ᾽ ὑμνοπόλους ὑμνοπόλοις στόμασιν."

"Οὐκέτι δή σε λίγεια κατ᾽ ἀφνεὸν Ἀλκίδος οἶκον ἀκρὶ μελιζομέναν ὄψεται ἀέλιος: ἤδη γὰρ λειμῶνας ἐπὶ Κλυμένου πεπότησαι καὶ δροσερὰ χρυσέας ἄνθεα Περσεφόνας."

"Τίκτει δέ τε θνατοῖσιν Εἰρήνα μεγάλα στρ. πλοῦτον μελιγλώσσων τ' ἀοιδᾶν ἄνθεα, δαιδαλέων τ᾽ ἐπὶ βωμῶν θεοῖσιν αἴθεσθαι βοῶν ξανθᾷ φλογί μῆρα τανῦτρίχων τε μήλων γυμνασίων τε νέοις αὐλῶν τε καὶ κώμων μέλειν."

"Οἱ μὲν ἀδμᾶτες ἀεικελιᾶν νούσων εἰσὶν καὶ ἄνατοι, οὐδὲν ἀνθρώποις ἴκελοι."

"Ἐν δὲ σιδαροδέτοις πόρπαξιν αἰθᾶν ἀραχνᾶν ἱστοὶ πέλονται, ἔγχεα τε λογχωτὰ ξίφεα τ᾽ ἀμφάκεα δάμναται εὐρώς."

"Συμποσίων δ᾽ ἐρατῶν βρίθοντ᾽ ἀγυιαί, παιδείοι θ᾽ ὕμνοι φλέγονται."

"Ναυηγοῦ τάφος εἰμί: σὺ δὲ πλέε: καὶ γὰρ ὅθ᾽ ἡμεῖς ὠλλύμεθ᾽, αἱ λοιπαὶ νῆες ἐποντοπόρουν."

"Κλῶνες ἀπῃόριοι ταναῆς δρυός, εὔσκιον ὕψος ἀνδράσιν ἄκρητον καῦμα φυλασσομένοις, εὐπέταλοι, κεράμων στεγανώτεροι, οἰκία φαττῶν, οἰκία τεττίγων, ἔνδιοι ἀκρεμόνες, κἠμὲ τὸν ὑμετέραισιν ὑποκλινθέντα κόμαισιν ῥύσασθ', ἀκτίνων ἡελίου φυγάδα."

"Τῇδε τὸν ἐκ Μελίτης ἀργὸν κύνα φησὶν ὁ πέτρος ἴσχειν, Εὐμήλου πιστότατον φύλακα. Ταῦρόν μιν καλέεσκον, ὅτ᾿ ἦν ἔτι· νῦν δὲ τὸ κείνου φθέγμα σιωπηραὶ νυκτὸς ἔχουσιν ὁδοί."

"Στᾶλαι, καὶ Σειρῆνες ἐμαί, καὶ πένθιμε κρωσσέ, ὅστις ἔχεις Ἀΐδα τὰν ὀλίγαν σποδιάν, τοῖς ἐμὸν ἐρχομένοισι παρ᾿ ἠρίον εἴπατε χαίρειν, αἴτ᾿ ἀστοὶ τελέθωντ᾿, αἴθ᾿ ἑτέρας πόλιος· χὤτι με νύμφαν εὖσαν ἔχει τάφος, εἴπατε καὶ τό· χὤτι πατήρ μ᾿ ἐκάλει Βαυκίδα, χὤτι γένος Τηνία, ὡς εἰδῶντι· καὶ ὅττι μοι ἁ συνεταιρὶς Ἤρινν᾿ ἐν τύμβῳ γράμμ᾿ ἐχάραξε τόδε."

"[Greek text]"

"Παυροεπὴς Ἤριννα, καὶ οὐ πολύμυθος ἀοιδαῖς: ἀλλ᾽ ἔλαχεν Μούσας τοῦτο τὸ βαιὸν ἔπος. τοιγάρτοι μνήμης οὐκ ἤμβροτεν, οὐδὲ μελαίνης νυκτὸς ὑπὸ σκιερῇ κωλύεται πτέρυγι: αἱ δ᾽ ἀναρίθμητοι νεαρῶν σωρηδὸν ἀοιδῶν μυριάδες λήθῃ, ξεῖνε, μαραινόμεθα. λωίτερος κύκνου μικρὸς θρόος ἠὲ κολοιῶν κρωγμὸς ἐν εἰαριναῖς κιδνάμενος νεφέλαις."

"Cease from grinding, ye women who toil at the mill; sleep late, even if the crowing cocks announce the dawn. For Demeter has ordered the Nymphs to perform the work of your hands, and they, leaping down on the top of the wheel, turn its axle which, with its revolving spokes, turns the heavy concave Nisyrian mill-stones. We taste again the joys of the primitive life, learning to feast on the products of Demeter without labour."

"Τάσδε θεογλώσσους Ἑλικὼν ἔθρεψε γυναῖκας ὕμνοις, καὶ Μακεδὼν Πιερίας σκόπελος, Πρήξιλλαν, Μοιρώ, Ἀνύτης στόμα, θῆλυν Ὅμηρον, Λεσβιάδων Σαπφὼ κόσμον ἐυπλοκάμων, Ἤρινναν, Τελέσιλλαν ἀγακλέα, καὶ σέ, Κόριννα, θοῦριν Ἀθηναίης ἀσπίδα μελψαμέναν, Νοσσίδα θηλύγλωσσον, ἰδὲ γλυκυαχέα Μύρτιν, πάσας ἀενάων ἐργάτιδας σελίδων. ἐννέα μὲν Μούσας μέγας Οὐρανός, ἐννέα δ᾽ αὐτὰς γαῖα τέκεν, θνατοῖς ἄφθιτον εὐφροσύναν."

"W. R. Paton, The Greek Anthology, Vol. 2, LCL 68 (1917)"

"You have heard of Cyllene the Arcadian mountain. That is the monument that covers Apollodorus. As he journeyed from Pisa by night the thunderbolt from Zeus killed him; and far from Aeanae and Beroea the racer sleeps, conquered by Zeus."

"Κυλλήνην ὄρος Ἀρκάδων ἀκούεις: αὕτη σῆμ᾽ ἐπίκειτ᾽ Ἀπολλοδώρῳ. Πίσηθέν μιν ἰόντα νυκτὸς ὥρῃ ἔκτεινεν Διόθεν πεσὼν κεραυνός. τηλοῦ δ᾽ Αἰανέης τε καὶ Βεροίης νικηθεὶς Διὸς ὁ δρομεὺς καθεύδει."

"Πᾶσα θάλασσα θάλασσα: τί Κυκλάδας στενὸν Ἕλλης κῦμα καὶ Ὀξείας ἠλεὰ μεμφόμεθα; ἄλλως τοὔνομ᾽ ἔχουσιν ἐπεὶ τί με, τὸν προφυγ́οντα κεῖνα, Σκαρφαιεὺς ἀμφεκάλυψε λιμήν; νόστιμον εὐπλοΐην ἀρῷτό τις: ὡς τά γε πόντου πόντος, ὁ τυμβευθεὶς οἶδεν Ἀρισταγόρης."

"Every sea is sea. Why do we foolishly blame the Cyclades or the Hellespont, and the Sharp Isles? They merit not their evil fame; for why, when I had escaped them, did the harbour of Scarphaea drown me? Let who will pray for fair weather to bring him home; Aristagoras, who is buried here, knows that the sea is the sea."

"Στρυμόνι καὶ μεγάλῳ πεποτισμένον Ἑλλησπόντῳ ἠρίον Ἠδωνῆς Φυλλίδος, Ἀμφίπολι, λοιπά τοι Αἰθοπίης Βραυρωνίδος ἴχνια νηοῦ μίμνει, καὶ ποταμοῦ τἀμφιμάχητον ὕδωρ, τὴν δὲ ποτ᾽ Αἰγείδαις μεγάλην ἔριν ὡς ἁλιανθὲς τρῦχος ἐπ᾽ ἀμφοτέραις δερκόμεθ᾽ ἠιόσιν."

"Amphipolis, tomb of Edonian Phyllis, washed by the Strymon and great Hellespont, all that is left of thee is the ruin of the temple of Brauronian Artemis and the disputed water of thy river. We see her for whom the Athenians strove so long now lying like a torn rag of precious purple on either bank."

"These are the divine-voiced women that Helicon fed with song, Helicon and Macedonian Pieria’s rock: ; ; Anyte, the female Homer; Sappho, glory of the Lesbian women with lovely tresses; ; renowned ; and thou, , who didst sing the martial shield of Athena; , the tender-voiced, and dulcet-toned Myrtis—all craftswomen of eternal pages. Great Heaven gave birth to nine , and Earth to these nine, the deathless delight of men."

"Ἵσχετε χεῖρα μυλαῖον, ἀλετρίδες: εὕδετε μακρά, κἢν ὄρθρον προλέγῃ γῆρυς ἀλεκτρυόνων: Δηὼ γὰρ Νύμφαισι χερῶν ἐπετείλατο μόχθους: αἱ δὲ κατ᾽ ἀκροτάτην ἁλλόμεναι τροχιήν, ἄξονα δινεύουσιν ὁ δ᾽ ἀκτίνεσσιν ἑλικταῖς στρωφᾷ Νισυρίων κοῖλα βάρη μυλάκων. γευόμεθ᾽ ἀρχαίου βιότου πάλιν, εἰ δίχα μόχθου δαίνυσθαι Δηοῦς ἔργα διδασκόμεθα."

"Various hands, The Oxford Book of Greek Verse in Translation (1938), nos. 590–2"

"W. R. Paton, The Greek Anthology, Vol. 3, LCL 69 (1917)"

"The earth bore thee, the sea destroyed thee, and Pluto’s seat received thee, and thence thou didst ascend to heaven. Thou didst not perish in the deep, Pamphilus, as one shipwrecked, but in order to add an ornament to the domains of all the immortals."

"Poor swallow, as thou glidest by, Thou dost renew thy plaintive cry;— Is this thine only song? Dost thou remember the sad day When Tereus stole thy heart away, And did thee grievous wrong?"

"Why, unhappy daughter of Pandion, dost thou mourn all day long, uttering thy twittering note? Is it that regret is come upon thee for thy maidenhead, which Thracian Tereus took from thee by dreadful force?"

"Why all day long, Pandion's ill-starred child, Dost twitter mournfully? Is this thy plaint Grief which thou feelest that thou wert defiled By Thracian Tereus, using dire constraint?"

"Earth brought thee forth and ocean was thy tomb, Ere yet thou shared’st the mansions of the blest: For a brief space was Pluto’s house thy home. Not conquered by the waves thou sank to rest, O Pamphilus, but would’st thy glory shed O’er all the dwellings of the undying dead."

"Oὐκέτι δὴ χλωροῖσιν ἐφεζόμενος πετάλοισιν ἁδεῖαν μέλπων ἐκπροχέεις ἰαχὰν ἀλλά σε γηρύοντα κατήναρεν, ἠχέτα τέττιξ, παιδὸς ἀπ᾽ ἠλιθίου χεὶρ ἀναπεπταμένα."

"All day I heard your high heart-broken laughter, Swallow, and, hearing, cried, ‘Is there no place Or time when you forget, Pandîon’s daughter, Your maidenhood, and Têreus, King of Thrace?’"

"No longer perched on the green leaves dost thou shed abroad thy sweet call, for as thou wast singing, noisy cicada, a foolish boy with outstretched hand slew thee."

"No more on fresh green twigs thou'lt sit a-swinging,— No more with sweet and penetrative strain, Noisy Cicada, shall we hear thee singing, For a child’s hand hath caught thee and hath slain."

"Τίπτε παναμέριος, Πανδιονὶ κάμμορε κούρα, μυρομένα κελαδεῖς τραυλὰ διὰ στομάτων; ἤ τοι παρθενίας πόθος ἵκετο, τάν τοι ἀπηύρα Θρηίκιος Τηρεὺς αἰνὰ βιησάμενος;"

"The daughter of limb-relaxing Bacchus and limb-relaxing Aphrodite is limb-relaxing Gout."

"Εἶδον ἐγὼ ποθέοντας: ὑπ᾽ ἀτλήτοιο δὲ λύσσης δηρὸν ἐν ἀλλήλοις χείλεα πηξάμενοι, οὐ κόρον εἶχον ἔρωτος ἀφειδέος: ἱέμενοι δέ, εἰ θέμις, ἀλλήλων δύμεναι ἐς κραδίην, ἀμφασίης ὅσον ὅσσον ὑπεπρήυνον ἀνάγκην, ἀλλήλων μαλακοῖς φάρεσιν ἑσσάμενοι. καὶ ῥ᾽ ὁ μὲν ἦν Ἀχιλῆι πανείκελος, οἷος ἐκεῖνος τῶν Λυκομηδείων ἔνδον ἔην θαλάμων κούρη δ᾽ ἀργυφέης ἐπιγουνίδος ἄχρι χιτῶνα ζωσαμένη, Φοίβης εἶδος ἀπεπλάσατο. καὶ πάλιν ἠρήρειστο τὰ χείλεα: γυιοβόρον γὰρ εἶχον ἀλωφήτου λιμὸν ἐρωμανίης. ῥεῖά τις ἡμερίδος στελέχη δύο σύμπλοκα λύσει, στρεπτά, πολυχρονίῳ πλέγματι συμφυέα, ἢ κείνους ῾φιλέοντας, ὑπ᾽ ἀντιπόροισὶ τ᾽ ἀγοστοῖς ὑγρὰ περιπλέγδην ἅψεα δησαμένους. τρὶς μάκαρ, ὃς τοίοισι, φίλη, δεσμοῖσιν ἑλίχθη, τρὶς μάκαρ: ἀλλ᾽ ἡμεῖς ἄνδιχα καιόμεθα."

"Ὄμματα μὲν χρύσεια, καὶ ὑαλόεσσα παρειή, καὶ στόμα πορφυρέης τερπνότερον κάλυκος, δειρὴ λυγδινέη, καὶ στήθεα μαρμαίροντα, καὶ πόδες ἀργυρέης λευκότεροι Θέτιδος. εἰ δέ τι καὶ πλοκαμῖσι διαστίλβουσιν ἄκανθαι, τῆς λευκῆς καλάμης οὐδὲν ἐπιστρέφομαι."

"Ὄμματ᾽ ἔχεις Ἥρης, Μελίτη, τὰς χεῖρας Ἀθήνης, τοὺς μαζοὺς Παφίης, τὰ σφυρὰ τῆς Θέτιδος. εὐδαίμων ὁ βλέπων σε: τρισόλβιος ὅστις ἀκούει: ἡμίθεος δ᾽ ὁ φιλῶν ἀθάνατος δ᾽ ὁ γαμῶν."

"Wine and treacherous toasts and the sweet love of Nicagoras sent Aglaonice to sleep; and here hath she dedicated to Cypris these spoils of her maiden love still all dripping with scent, her sandals and the soft band that held her bosom, witnesses to her sleep and his violence then."

"With wine and words of love and fervid vow He lulled me into bed. I closed my eyes, A sleepy, stupid innocent . . . And now I dedicate the spoils of my surprise: The silk that bound my breasts, my virgin zone, The cherished purity I could not keep . . . Goddess, remember we were all alone, And he was strong—and I was half asleep."

"Λουσάμενοι, Προδίκη, πυκασώμεθα, καὶ τὸν ἄκρατον ἕλκωμεν, κύλικας μείζονας αἰρόμενοι. βαιὸς ὁ χαιρόντων ἐστὶν βίος· εἶτα τὰ λοιπὰ γῆρας κωλύσει, καὶ τὸ τέλος θάνατος."

"With wine and words of love and every vow He lulled me into bed and closed my eyes, A sleepy, stupid innocent . . . So now I dedicate the spoils of my surprise: The silk that bound my breasts, my virgin zone, The cherished purity I could not keep. Goddess, remember we were all alone, And he was strong—and I was half asleep."